ภัยร้ายอย่างหนึ่งของสังคม ก็คือ “ยาเสพติด”
นั่นคือเหตุผลที่ต้องมีการตราพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 ซึ่งเดิมทีกำหนดว่าผู้มียาเสพติดให้โทษเกินปริมาณที่กำหนดไว้เป็นผู้กระทำเพื่อจำหน่าย โดยไม่ได้ให้สิทธิแก่ผู้ต้องหา หรือจำเลยพิสูจน์ความจริงในคดี แม้ต่อมา พ.ร.บ. ยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่6) พ.ศ. 2560 จะมีการแก้ไขเพิ่มเติมเพื่อให้จำเลยมีโอกาสนำพยานหลักฐานมาพิสูจน์ต่อศาลได้ แต่ก็มีการกำหนดมิให้นำมาตรา 15 วรรคสาม มาตร 17 วรรคสอง และมาตรา 26 วรรคสอง ไปบังคับแก่คดีที่ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาแล้ว แม้คดีจะยังไม่ถึงที่สุด
ซึ่งนำมาสู่กระบวนการโต้แย้งว่าบทบัญญัติแห่งกฎหมายขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ ตามรัฐธรรมนูญมาตรา 212 ในคำวินิจฉัย 6-7/2561 นี้